بس تاب که در قمر فکندم

خود را چو قلم ز عشق خطت

هر روز هزار سر فکندم

تا من سخن رخ تو گفتم

تا من صفت لب تو کردم

بس سوز که در شکر فکندم

بی خوشه زلفت آتشی صعب