بس سوز که در شکر فکندم

تا من سخن رخ تو گفتم

بس تاب که در قمر فکندم

تا من صفت لب تو کردم

بی خوشه زلفت آتشی صعب

در خرمن خشک و تر فکندم

از حلقه آسمان قمر را