هر روز هزار سر فکندم

تا ناوک غمزه تو دیدم

از ناوک تو سپر فکندم

خود را چو قلم ز عشق خطت

تا من سخن رخ تو گفتم

بس تاب که در قمر فکندم

تا من صفت لب تو کردم