چو زکار شد زبانم بروم به پیش خلقی

که درین چنین مقامی غم توست غمگسارم

ز غم تو همچو شمعم که چو شمع در غم تو

چو نفس زنم بسوزم چو بخندم اشکبارم

غم تو به خون دیده همه بر رخم نگارم

ز توام من آنچه هستم که تو گرنه ای نیم من

که تویی که آفتابی و منم که ذره وارم