غم تو به خون دیده همه بر رخم نگارم

ز غم تو همچو شمعم که چو شمع در غم تو

چو نفس زنم بسوزم چو بخندم اشکبارم

چو زکار شد زبانم بروم به پیش خلقی

ز توام من آنچه هستم که تو گرنه ای نیم من

که تویی که آفتابی و منم که ذره وارم

اگر از تو جان عطار اثر کمال یابد