که تویی که آفتابی و منم که ذره وارم

چو زکار شد زبانم بروم به پیش خلقی

غم تو به خون دیده همه بر رخم نگارم

ز توام من آنچه هستم که تو گرنه ای نیم من

اگر از تو جان عطار اثر کمال یابد

منم آنکه از دو عالم به کمال اختیارم