تا برد دل ز من سر زلف معنبرش

در دل نهم چو دیده و در جان بپرورم

درهم ز دست دست سر زلفش از شکن

دستم نمی دهد که شکن هاش بشمرم

از بوی دل شده است دماغی معنبرم

جان من است گرچه نمی بینمش چو جان

بی جان چگونه عمر گرامی به سر برم