که گنج جان نمی بینم طلسم تن نمی دانم

ندارم من درین حیرت به شرح حال خود حاجت

که او داند که من چونم اگرچه من نمی دانم

چو من گم گشته ام از خود چه جویم باز جان و تن

چگونه دم توانم زد درین دریای بی پایان

که درد عاشقان آنجا بجز شیون نمی دانم

برون پرده گر مویی کنی اثبات شرک افتد