اگرچه خوشه می چینم ره خرمن نمی دانم

در آن خرمن که جان من در آنجا خوشه می چیند

همه عالم و مافیها به نیم ارزن نمی دانم

از آنم سوخته خرمن که من عمری درین صحرا

چو از هر دو جهان خود را نخواهم مسکنی هرگز

سزای درد این مسکین یکی مسکن نمی دانم

چو آن گلشن که می جویم نخواهد یافت هرگز کس