چو از هر دو جهان خود را نخواهم مسکنی هرگز

همه عالم و مافیها به نیم ارزن نمی دانم

از آنم سوخته خرمن که من عمری درین صحرا

اگرچه خوشه می چینم ره خرمن نمی دانم

سزای درد این مسکین یکی مسکن نمی دانم

چو آن گلشن که می جویم نخواهد یافت هرگز کس

ره عطار را زین غم بجز گلخن نمی دانم