صد جان و دل خود را یک موی تو می بینم

آن دل که بود سرکش گشته است اسیر عشق

اندر خم چوگانت چون گوی تو می بینم

گفتم که مگر کلی وصل تو بدانستم

عطار مگر روزی ترکیش بود درسر

کامروز به عشق اندر هندوی تو می بینم