ولیک این کوی چون یابم که پیشانش نمی بینم

چه جویم بیش ازین گنجی که سر آن نمی دانم

چه پویم بیش ازین راهی که پایانش نمی بینم

درین ره کوی مه رویی است خلقی در طلب پویان

به خون جان من جانان ندانم دست آلاید

که او بس فارغ است از ما سر آنش نمی بینم

دلا بیزار شو از جان اگر جانان همی خواهی