به خون جان من جانان ندانم دست آلاید

چه پویم بیش ازین راهی که پایانش نمی بینم

درین ره کوی مه رویی است خلقی در طلب پویان

ولیک این کوی چون یابم که پیشانش نمی بینم

که او بس فارغ است از ما سر آنش نمی بینم

دلا بیزار شو از جان اگر جانان همی خواهی

که هر کو شمع جان جوید غم جانش نمی بینم