از بس که زنم دو دست بر سر

شوریده و خسته دل ازینم

تا دایره وار کرد زلفت

بر نقطه خون نگر چنینم

آید به فغان دو آستینم

گه دست گشاده به آسمانم

گه روی نهاده بر زمینم