ذره ذره زان شدم تا پیش خورشید رخش

در خم چوگان او چون گوی گردان می روم

ماه رویا در من مسکین نگر کز عشق تو

با دلی پر خون به زیر خاک حیران می روم

همچو ذره بی سر و تن پای کوبان می روم

چون بیابانی نهد هر ساعتی در پیش من

من چنین شوریده دل سر در بیابان می روم