در خم چوگان سر زلف تو

ای همه تو هیچ چرا مانده ایم

چون همه نه با تو و نه بی توییم

نه به بقا نه به فنا مانده ایم

گوی صفت بی سر و پا مانده ایم

پاک کن از ما دل ما زانکه ما

سوخته خوف و رجا مانده ایم