تو جهانی، لیک چون آیی پدید

خود تویی از هر دو بیرون جاودان

هم جهان در جانت می جوید مدام

هم ز جان می جویدت دایم جهان

نه که جانی، لیک چون گردی نهان

چون پدید آیی چو پنهانی مدام

چون نهان گردی چو جاویدی عیان