سر در نشیب مانده ام از غم چو مست عشق

زنگی دلم ز شادی بی ترکتاز تو

هرگز نساخت در ره عشاق پرده ای

کان راست بود ترک کج پرده ساز تو

از شوق زلف عنبری سرفراز تو

گر بود پیش قامت تو سرو در نماز

آزاد شد ز قامت تو در نماز تو