کان راست بود ترک کج پرده ساز تو

تا ترکتاز هندوی زلف تو دیده ام

زنگی دلم ز شادی بی ترکتاز تو

هرگز نساخت در ره عشاق پرده ای

سر در نشیب مانده ام از غم چو مست عشق

از شوق زلف عنبری سرفراز تو

گر بود پیش قامت تو سرو در نماز