از شوق روی چون مهت گردن کشان درگهت

از حد گذشت ای جان و دل درد من و پرهیز تو

آنها که مردان رهند از شوق تو جان می دهند

شیران همه گردن نهند از بیم دست آویز تو

چون مرغ بسمل در رهت مست از خط نوخیز تو

بی روی تو ای دل گسل درمانده پایی به گل

عطار شد شوریده دل از چشم شورانگیز تو