چون مرغ بسمل در رهت مست از خط نوخیز تو

آنها که مردان رهند از شوق تو جان می دهند

شیران همه گردن نهند از بیم دست آویز تو

از شوق روی چون مهت گردن کشان درگهت

بی روی تو ای دل گسل درمانده پایی به گل

عطار شد شوریده دل از چشم شورانگیز تو