تو دلکش و دل کشنده تو

خورشید گرفته لوح از سر

بر سر چو قلم دونده تو

من کشته و غم کشنده من

زان است شفق که طوطی چرخ

در خون گردد ز خنده تو

چون سایه در آفتاب نرسد