ذره است آنجا که آید روی تو

پس برفت و دید و روی آن ندید

کو نهد از بیم گامی سوی تو

آفتاب آخر چه سنجد چون دو کون

چون شکستی چرخ گردان را کمان

کی تواند گشت هم بازوی تو

جان خود از اندیشه تو محو گشت