چون شکستی چرخ گردان را کمان

کو نهد از بیم گامی سوی تو

آفتاب آخر چه سنجد چون دو کون

ذره است آنجا که آید روی تو

کی تواند گشت هم بازوی تو

جان خود از اندیشه تو محو گشت

چون شود اندیشه هم پهلوی تو