جان خود از اندیشه تو محو گشت

ذره است آنجا که آید روی تو

چون شکستی چرخ گردان را کمان

کی تواند گشت هم بازوی تو

چون شود اندیشه هم پهلوی تو

حقه گردون چرا پر لولوی است

از فروغ حقه لولوی تو