عطار با مستان خوش صافی دل است و دردکش

پسته گشاده ساقیان وز پسته شکر ریخته

هر سیم تن از تف می، رقاص گشته زیر خوی

می مرغ جان را زیر پی، هم بال و هم پر ریخته

وز خاطر خورشید وش آب زر تر ریخته