پسته گشاده ساقیان وز پسته شکر ریخته

چون گل بتان سیم بر بر کف نهاده جام زر

هر دم ز لعل چون شکر صد نقل دیگر ریخته

سیمین بران بسته میان می کرده در جام کیان

هر سیم تن از تف می، رقاص گشته زیر خوی

می مرغ جان را زیر پی، هم بال و هم پر ریخته

عطار با مستان خوش صافی دل است و دردکش