هر سیم تن از تف می، رقاص گشته زیر خوی

هر دم ز لعل چون شکر صد نقل دیگر ریخته

سیمین بران بسته میان می کرده در جام کیان

پسته گشاده ساقیان وز پسته شکر ریخته

می مرغ جان را زیر پی، هم بال و هم پر ریخته

عطار با مستان خوش صافی دل است و دردکش

وز خاطر خورشید وش آب زر تر ریخته