خود خلق دو کون کشته گردند

کشته که کشد هزار باره

حاجت نبود به تیغ کشتن

در پیش رخ تو ماه پاره

هر گه که شوی تو آشکاره

زیرا که ز تیغ غمزه تو

خونی گردد چو لعل خاره