هر گه که شوی تو آشکاره

حاجت نبود به تیغ کشتن

در پیش رخ تو ماه پاره

خود خلق دو کون کشته گردند

زیرا که ز تیغ غمزه تو

خونی گردد چو لعل خاره

گر بر گیری نقاب از روی