در ازل گویی قلم رندم نبشت

در نفاق خود ز حد بگذشته ای

شهرگردی خودنمایی رهزنی

مفلسی بی پا و سر سرگشته ای

کاشکی هرگز قلم ننبشته ای

یک سر سوزن ندیدم روی دوست

پس چرا گم کرده ام سر رشته ای