پس چرا گم کرده ام سر رشته ای

در ازل گویی قلم رندم نبشت

کاشکی هرگز قلم ننبشته ای

یک سر سوزن ندیدم روی دوست

برهمی جوید دلم ناکشته تخم

کاشکی یک تخم هرگز کشته ای

کیست عطار این سخن را هیچکس