هستی تو بند توس نیستیی برگزین

جان و دل ایثار کن گر به وفا مانده ای

خفته غفلت شدی می نشناسی که تو

از پی هستی خویش در چه بلا مانده ای

زانکه لقا رو نبست تا به بقا مانده ای

دوش درآمد به جان سلطنت عشق و گفت

درد تو خواهیم ما تا تو گدا مانده ای