تو درد عشق خود چه شناسی که چون بود

یک دم شود به پیش تو چون آشکاره ای

گر صد هزار سال درین ره قدم زنی

تا تو تویی تو را نتوان کرد چاره ای

تا بر دلت ز عشق نیاید کتاره ای

در هر هزار سال به برج دلی رسد

از آسمان عشق بدین سان ستاره ای