در هر هزار سال به برج دلی رسد

تا تو تویی تو را نتوان کرد چاره ای

تو درد عشق خود چه شناسی که چون بود

تا بر دلت ز عشق نیاید کتاره ای

از آسمان عشق بدین سان ستاره ای

عطار اگر پیاده شوی از دو کون تو

در هر دو کون چون تو نباشد سواره ای