در حقیقت آن سخن دانی که چیست افسانه ای

من چه گویم چون درین دریا دو عالم محو شد

شبنمی را کی رسد از پیشگه پروانه ای

هر که خواهد داد از وصلش سر مویی خبر

از مسما کس نخواهد یافت هرگز شمه ای

گر به تو اسمی رسد واجب بود شکرانه ای

گر جزین چیزی که می گویم طلب داری دمی