ای ساقی امشب از سر این جمع برمخیز

لیکن به زهد هیچ نیرزد سکینه ای

طوفان عشق چون ز پس و پیش در رسد

جز در درون سینه نیابی سفینه ای

هر لحظه پر کن از می دوشین قنینه ای

چندان شراب ده تو که با منکر و مقر

در سینه ای نه مهر بماند نه کینه ای