در سینه ای نه مهر بماند نه کینه ای

ای ساقی امشب از سر این جمع برمخیز

هر لحظه پر کن از می دوشین قنینه ای

چندان شراب ده تو که با منکر و مقر

بشکن پیاله بر در زهاد تا مگر

در پای زاهدی شکند آبگینه ای

عطار در بقای حق و در فنای خود