بشکن پیاله بر در زهاد تا مگر

هر لحظه پر کن از می دوشین قنینه ای

چندان شراب ده تو که با منکر و مقر

در سینه ای نه مهر بماند نه کینه ای

در پای زاهدی شکند آبگینه ای

عطار در بقای حق و در فنای خود

چون بوسعیدمهنه نیابی مهینه ای