از ذره ذره بگذر گر مرد هوشمندی

اندر نهاد گبرت پنجه هزار دیوست

زنار کفر تو خود گبری اگر نبندی

هر ذره ای ز عالم سدی است در ره تو

چون گویمت که خود را می سوز چون سپندی

زیرا که چشم بد را تو در پی سپندی

مردانه پای در نه گر شیر مرد راهی