چون گویمت که خود را می سوز چون سپندی

زنار کفر تو خود گبری اگر نبندی

هر ذره ای ز عالم سدی است در ره تو

از ذره ذره بگذر گر مرد هوشمندی

زیرا که چشم بد را تو در پی سپندی

مردانه پای در نه گر شیر مرد راهی

ورنه به گوشه ای رو گر مرد مستمندی