زیرا که چشم بد را تو در پی سپندی

هر ذره ای ز عالم سدی است در ره تو

از ذره ذره بگذر گر مرد هوشمندی

چون گویمت که خود را می سوز چون سپندی

مردانه پای در نه گر شیر مرد راهی

ورنه به گوشه ای رو گر مرد مستمندی

ای پست نفس مانده تا کنی تو دعوی