با چون تو کس چو من خس هرگز چه سنجد آخر

زیرا که تو دلم را هم جان و هم جهانی

چون شمع در غم تو می سوزم و تو فارغ

در من نگه کن آخر ای جان و زندگانی

از هیچ هیچ ناید ای جمله تو تو دانی

در خویش مانده ام من جان می دهم به خواهش

تا بو که یک زمانم از خود مرا ستانی