از هیچ هیچ ناید ای جمله تو تو دانی

چون شمع در غم تو می سوزم و تو فارغ

در من نگه کن آخر ای جان و زندگانی

با چون تو کس چو من خس هرگز چه سنجد آخر

در خویش مانده ام من جان می دهم به خواهش

تا بو که یک زمانم از خود مرا ستانی

گفتی ز خود فنا شو تا محرم من آیی