تا بو که یک زمانم از خود مرا ستانی

با چون تو کس چو من خس هرگز چه سنجد آخر

از هیچ هیچ ناید ای جمله تو تو دانی

در خویش مانده ام من جان می دهم به خواهش

گفتی ز خود فنا شو تا محرم من آیی

بندی است سخت محکم این هم تو می توانی

عطار را ز عالم گم شد نشان به کلی