گفتی ز خود فنا شو تا محرم من آیی

از هیچ هیچ ناید ای جمله تو تو دانی

در خویش مانده ام من جان می دهم به خواهش

تا بو که یک زمانم از خود مرا ستانی

بندی است سخت محکم این هم تو می توانی

عطار را ز عالم گم شد نشان به کلی

تا چند جویم آخر از بی نشان نشانی