به عتاب گفته بودی که برآتشت نشانم

که خبر نبود دل را که تو در میان جانی

ز غمت چو مرغ بسمل شب و روز می طپیدم

چو به لب رسید جانم پس ازین دگر تو دانی

چو مرا بسوخت عشقت چه بر آتشم نشانی

همه بندها گشادی به طریق دلفریبی

همه دست ها ببستی به کمال دلستانی