چو مرا بسوخت عشقت چه بر آتشم نشانی

ز غمت چو مرغ بسمل شب و روز می طپیدم

چو به لب رسید جانم پس ازین دگر تو دانی

به عتاب گفته بودی که برآتشت نشانم

همه بندها گشادی به طریق دلفریبی

همه دست ها ببستی به کمال دلستانی

تو چه گنجی آخر ای جان که به کون در نگنجی