همه دست ها ببستی به کمال دلستانی

به عتاب گفته بودی که برآتشت نشانم

چو مرا بسوخت عشقت چه بر آتشم نشانی

همه بندها گشادی به طریق دلفریبی

تو چه گنجی آخر ای جان که به کون در نگنجی

تو چه گوهری که در دل شده ای بدین نهانی

دو جهان پر از گهر شد ز فروغ تو ولیکن