تو چه گنجی آخر ای جان که به کون در نگنجی

چو مرا بسوخت عشقت چه بر آتشم نشانی

همه بندها گشادی به طریق دلفریبی

همه دست ها ببستی به کمال دلستانی

تو چه گوهری که در دل شده ای بدین نهانی

دو جهان پر از گهر شد ز فروغ تو ولیکن

به تو کی توان رسیدن که تو گنج بی کرانی